YOKLUĞUN İÇİNDE VAR OLMAK

16990410_1211337348919901_540670987_o
Psikolojik Danışman Yasemin Güneri Petek

Okula başlayan çocukların anne babalarında bir telaş!

Ne yapacaklarını nasıl davranacaklarını, nasıl bir yol izleyeceklerini bilemeyen çok kalabalık bir topluluk var. Ne yapacağını bilemeyen ebeveynlerin en çok başvurduğu davranış ise mahrum bırakma.

-Anne TV izleyebilir miyim?

YOK…

#Anne dışarı çıkabilir miyim?

YOK…

#Anne sevdiğim çizgi film başlamış?

YOK…

#Anne bugün okulda ne oldu biliyor musun?

Ödevi yapmadan anlatmak YOK…

#Anne oyun oynayalım mı?

Ödevini yapmadan oyun YOK…

YOK YOK YOK… Bu kadar yokluğun ortasında çocuktan beklentimiz ne? Ödevini yapıp “VAR” lığını ortaya koyması. Ödevini yapmazsa ortada dinlenebilecek, anlayabilecek, ödül verilecek bir çocuk? Maalesef YOK.

Çocuğun iyi ya da kötü olmasına sadece ödev odaklı bakmaya başlıyoruz. Ödevi çocuğun sorumluluğu olmaktan çıkarıp, velilerin aralarında yarıştıkları kağıtlar haline getiriyoruz. Öğretmen en çok yıldızı kime vermiş. Ahmet bizimkinden çok artı almış.

Çocuğu biraz kendi haline bırakayım demek YOK.

Ödev baskısı, mahrumiyet baskısı VAR, ama güzelim patates baskısı YOK.

Çocuk oyunla öğrenirken, bizim onu harf, sayı, hece, kelime öğrenmeye boğmamız bizi bir adım ileri değil, 10 adım geri götürüyor farkında olmadan. Çocuğun bu yaşlarda alanını açmamız gerekirken o kadar daraltıyoruz ki ne hayal dünyası bırakıyoruz ne de kurulacak hayal.

Hepsi birer ‘insan’ olan çocuklarımın bireyselliklerini bir kenara itip sadece ders başarısına odaklı hayatlar yaşamalarını istiyoruz. O küçük bedenlerin omuzlarına yıllarca taşıyacakları ve belki de altından kalkamayacakları yükler yüklüyoruz. Sonra da dönemin başında güle oynaya gelen çocuklar dönem ortasında performans kaygısı ile okula karşı isteksizlik yaşamaya başlıyor; çünkü okul zihinlerinde hayal ettikleri gibi bir yer değil olamıyor.

Veliler olarak duyarlı olmanız, çocuklara alan açmanız, zamanlarını sadece ders odaklı görmemeniz, kendilerini ortaya koymaya izin vermemeniz geri dönüşü olmayan yollara sokabilir bizleri. Çocuklarımıza nefes alabilecekleri ruhsal ve zihinsel alanlar açmalı, VAR olmalarını ödevlere bağlamamalı, içlerini dökmelerine onları dinleyerek ve anlayarak destek olmalıyız.

Kaygılarımızı oyun ve sohbetle sonlandırabildiğimiz sevgi dolu bir dönem olsun.

Bir Cevap Yazın