Yaşar Kemal’e saygıyla, selamla…

28 Şubat. Anadolu yazınının ‘koca çerçi’sini yitirdiği kara gün.

Yaşar Kemal’i iki yıl evvel bugün yitirdik. Efsanelerin ve sözlü destanların yazıcısı, topraklarımızın eli kalemli bekçisi, yiğitliğiyle, adaletiyle kendi de bir efsaneye dönüşen büyük insan.

Bugün kim yazıyorsa ona dair, eminim gözünde yaşlarla yazıyordur. Karac’oğlan dinleyerek yazıyordur, Köroğlu okuyarak yazıyordur. Türkçe’yi dünyaya açan, dünyayı kucaklayan Kemal’i sonsuz saygı ve minnetle anıyoruz. Bağrından koptuğumuz toprakları, suyu, rüzgârı anar gibi sevgiye bulanarak.

Karacaoğlan’ın ‘Gökyüzünde Tüten olsam’ dizeleri ve bugün Artfulliving’deki yazısıdan Haydar Gülen’in satırlarıyla selam sana büyük usta! Başımız üzerinesin, başucumuzdasın hâlâ.

“Türkçeyi güzel kullanmak! Türkçe Yaşar Kemal’in çocukluk arkadaşıdır adeta, birlikte büyümüşlerdir, sokak türkçesi mi dersin ağaç türkçesi mi, dağ türkçesi mi dersin ova türkçesi mi, ikindi türkçesi mi dersin gece türkçesi mi, uyku türkçesi mi dersin sevişme türkçesi mi, çocuk türkçesi mi, kadın türkçesi, babaanne türkçesi mi, ama en çok da arkadaşlık, kardeşlik, yoldaşlık türkçesidir Yaşar Kemal’in Türkçesi ve iki arkadaş gibi birbirlerini, severek, hayran olarak, olanak arayarak, şaşarak, sevinerek zengin olmuşlardır. Yaşar Kemal Türkçeyle, Türkçe Yaşar Kemal’le…” –Haydar Ergülen

Yazı: Ayşegül Tabak

Bir Cevap Yazın