Kardeş Kıskançlığı

Hayata birçok pencereden bakmak zorunda olan çocuk, kendine değil çevreye yatırım yapıldığında ilginin kendine yönelmesi için bazı problem davranışlarda bulunabiliyor. Çocuklarda görülen davranış problemleri başlığı altında birçok görüşme yaptım şimdiye kadar. Okul fobisi, tırnak yeme, altına kaçırma, öfke kontrolsüzlüğü ve diğerleri. Anlatılan, paylaşılan şeylerin temelinde çocukta görülen problem vardı, fakat hiçbir ebeveyn var olan problemde benim de payı olabilir  mi diye sormuyordu.

Kardeş kıskançlığı bu temelde öne çıkan en mühim konulardan biri.

Çocuklar kardeş kıskançlığı yaşarlar. Öyle ya da böyle yaşarlar. Kimi çocuk bu duyguyla  baş edebilme gücünü kazandığı ve ebeveyn tarafından bu duygusu tetikleyici davranılmadığı için rahat atlatır ve kolay alışır. Kimisi ise var olan yapısı gereği ve bu duygunun çevre tarafından tetiklenmesi ile süreci ve duyguyu daha yoğun yaşar.

16990410_1211337348919901_540670987_o
Psikolojik Danışman Yasemin Petek

Küçük çocuğunun sorunu için görüşmeye gelen iki çocuklu bir danışan, konuyu bir şekilde büyük çocuğuna getiriyor; şu anki konumuzun bu olmadığını, diğerine başka bir günde ya da bu konuyu bitirdiğimizde geçmemizin daha sağlıklı olduğunu belirtmeme rağmen konu iki dakika sonra yeniden büyük olana geliyor. Hayır, diğerinin sorunu daha büyük olduğundan değil, küçük olanın problemini göremediğinden. Bu örnekte ebeveyn o kadar odaklanıyor ki büyük çocuğuna küçük olanın yaşadığı bastırılmış kıskançlık, problem davranış olarak ortaya çıkıyor neticede.

Bir diğer sebep olarak kıyaslama diyebiliriz. Kimi çocuklar ilgi çekme, sevgiyi alma yolunu büyüklerin davranışlarında gözlemleme şansı bulur ve anne-babasının istediği gibi davranır. Doğal olarak anne babanın gözünde örnek çocuk imajına sahiptirler ve genelde kollanırlar, örnek gösterilirler. Komşunun çocuğu “X” ile başlayan cümlenin baş kahramanı bu çocuk olur. Büyük çocukla aralarında kah bakışla kah söylemle kıyaslama yapılır, çünkü her şeyin iyisini o yapar. Ancak görünmediğini düşündüğü alanlarda her fırsatı değerlendirmek de onun ilk işi olur. Bu da çocukta içselleşmiş, özümsenmiş davranıştan ziyade olumlu durumları sadece iyi olduğu düşünülsün diye yapmış olduğu anlamına gelir.

Peki genel olarak kardeş kıskançlığın önüne geçmek için biz neler yapabiliriz?

Kardeşi olmasının ne kadar doğal olduğu, neden kardeşinin olmasının istendiği çocuğa samimi olarak anlatılırsa çocuk daha çabuk alışacak, daha rahat atlatacaktır.

Doğumdan önceki aylarda anne karnındaki kardeşe birlikte masal okumak, şarkı söylemek alışmasına ve kabul etmesine yardımcı olacaktır. Çocukta abi abla olma duygusu oluşacaktır.

Çocuk kardeş olduğunda var olan sevgiyi kaybedeceği korkusunu yaşar. Bu anne babaya güvensizlik duygusunu beraberinde getirir. Çocuğa kendisinin sevildiği zamanlar da farkettirilmelidir.

Zaman zaman kardeşinin yaptığı komikliklerden  bahsedilebilir biliyor musun sen de küçükken böyle şeyler yapmıştın sana çok gülmüştük gibi geribildirimler verilebilir.

Kardeşinin ihtiyaçları olduğunda ondan yardım istenebilir.

En önemlisi kardeşler arasındaki denge iyi kurulmalıdır, ki çocuk her koşulda sevildiğini bilmeye, hissetmeye devam edebilsin.

Bir Cevap Yazın